eSSENTIALs aNGLo hELLENIc eNCYCLOPAEDIa
 
ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΕικονοθήκηΕικονοθήκη  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  

Μοιραστείτε | 
 

 Κωστής Παλαμάς

Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
in excelsis



Αριθμός μηνυμάτων : 160
Registration date : 16/09/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Κωστής Παλαμάς   09.11.08 23:12

Ὁ Σάτυρος

Ὅλα γυμνὰ τριγύρω μας,
ὅλα γυμνὰ ἐδῶ πέρα,
κάμποι, βουνά, ἀκροούρανα,
ἀκράταγ᾿ εἶναι ἡ μέρα.
Διάφαν᾿ ἡ πλάση, ὁλάνοιχτα
τὰ ὁλόβατα παλάτια
τὸ φῶς χορτάστε, μάτια,
κιθάρες, τὸ ρυθμό.

Ἐδῶ εἶν᾿ ἀριὰ κι ἀταίριαστα
λεκκιάσματα τὰ δένδρα,
κρασὶ εἶν᾿ ὁ κόσμος ἄκρατο,
ἐδῶ εἶν᾿ ἡ γύμνια ἀφέντρα.
Ἐδῶ εἶν᾿ ὁ ἴσκιος ὄνειρο,
ἐδῶ χαράζει ἀκόμα
στῆς νύχτας τ᾿ ἀχνὸ στόμα
χαμόγελο ξανθό.

Ἐδῶ τὰ πάντα ξέστηθα
κι ἀδιάντροπα λυσσᾶνε
ἀστέρι εἶν᾿ ὁ ξερόβραχος,
καὶ τὸ κορμὶ φωτιά ῾ναι.
Ρουμπίνια ἐδῶ, μαλάματα,
μαργατιτάρια, ἀσήμια,
μοιράζει ἡ θεία σου γύμνια,
τρισεύγενη Ἀττική!

Ἐδῶ ὁ λεβέντης μάγεμα,
ἡ σάρκα ἀποθεώθη,
οἱ παρθενιές, Ἀρτέμιδες,
Ἐρμῆδες εἶναι οἱ πόθοι.
Ἐδῶ κάθε ὥρα ὁλόγυμνη,
θάμα στὰ ὑγρόζωα κήτη,
πετιέται κ᾿ ἡ Ἀφοδίτη
καὶ χύνεται παντοῦ.

- Παράτησε τὸ φόρεμα
καὶ μὲ τὴ γύμνια ντύσου
Ψυχή, τῆς γύμνιας ἱέρισσα,
ναὸς εἶναι τὸ κορμί σου.
Μαγνήτεψε τὰ χέρια μου,
τῆς σάρκας κεχριμπάρι,
τ᾿ ὀλύμπιο τὸ νεχτάρι
τῆς γύμνιας δὸς νὰ πιῶ.

Σκίσε τὸν πέπλο, πέταξε
τὸν ἄμοιαστο χιτώνα
καὶ μὲ τὴ φύση ταίριασε
τὴν πλαστική σου εἰκόνα.
Λύσε τὴ ζώνη, σταύρωσε
τὰ χέρια στὴν καρδιά σου
πορφύρα τὰ μαλλιά σου,
μακρόσυρτη στολή.

Καὶ γίνε ἀτάραχο ἄγαλμα,
καὶ τὸ κορμί σου ἂς πάρη
τῆς τέχνης τὴν ἐντέλεια
ποῦ λάμπει στὸ λιθάρι
καὶ παῖξε καὶ παράστησε
μὲ τῆς ἰδέας τὴ γύμνια
τὰ λυγερὰ τ᾿ ἀγρίμια,
τὰ φίδια, τὰ πουλιά.

Καὶ παῖξε καὶ παράστησε
τὰ ἡδονικά, τὰ ὡραῖα,
λαγάρισε τὴ γύμνια σου
καὶ κάμε τὴν ἰδέα.
Τὰ στρογγυλά, τὰ ὁλόισα,
χνούδια, γραμμές, καμπύλες,
ὦ θεῖες ἀνατριχίλες,
χορεῦτε ἕνα χορό.

Μέτωπο, μάτια, κύματα
μαλλιά, γλουτοί, λαγόνες,
κρυφὰ λαγκάδια, τοῦ Ἔρωτα
ρόδα, μυρτιές, κρυψῶνες,
πόδια ποὺ ἁλυσοδένετε,
βρύσες τοῦ χάιδιου, ὦ χέρια,
τοῦ πόθου περιστέρια,
γεράκια τοῦ χαμοῦ!

Καὶ ὁλόκαρδα, κι ἀμπόδιστα
λογάκια, ὦ στόμα, ὦ στόμα,
σὰν τὸ κερὶ τῆς μέλισσας,
σὰν τοῦ ροδιοῦ τὸ χρῶμα.
Τὰ κρίνα τ᾿ ἀλαβάστρινα,
τοῦ ἀπρίλη θυμιατήρια,
ζηλεύουν τὰ ποτήρια
τοῦ κόρφου σου. - Ὢ νὰ πιῶ,

Νὰ πιῶ στὰ ροδοχάραγα,
στὰ ὀρθά, στὰ σμαλτωμένα,
τὸ γάλα ποὺ ὀνειρεύτηκα
τῆς εὐτυχίας ἐσένα.
Ἐγὼ εἶμαι ἱεροφάντης σου,
βωμοὶ τὰ γόνατά σου,
στὴν πύρινη ἀγκαλιά σου
θεοὶ θαυματουργοῦν.

Μακριά μας ὅσα ἀταίριαστα,
ντυμένα καὶ κρυμμένα,
τὰ μισερὰ καὶ τ᾿ ἄσκημα
καὶ ἀκάθαρτα καὶ ξένα.
Ὀρθὰ ὅλα, ξέσκεπα, ἄδολα,
γῆ, αἰθέρες, κορμιά, στήθια.
Γύμνια εἶναι κ᾿ ἡ ἀλήθεια,
καὶ γύμνια κ᾿ ἡ ὀμορφιά.

- Στὴ γύμνια τὴν ἡλιόκαλη
τῆς ἀθηναίϊσσας μέρας
κι ἀνίσως καὶ φαντάξη σου
κάτι ἄντυτο σὰν τέρας,
κάτι σὰ δέντρο ἀφύλλιαστο
καὶ δίχως ἴσκιου χάρη,
ἀδούλευτο λιθάρι,
ξεραγκιανὸ κορμί,

Κάτι γυμνὸ καὶ ξέσκεπο
στὰ ὀλανοιγμένα πλάτια,
ποὺ ζωντανὸ θὰ τὄδειχναν
μόνο δυὸ φλόγες μάτια,
κάτι ποὺ ἀπὸ τοὺς σάτυρους
κρατιέται, καὶ εἶν᾿ ἀγρίμι,
καὶ εἶν᾿ ἡ φωνή του ἀσήμι, -
μὴ φύγης εἶμ᾿ ἐγώ,

Ὁ Σάτυρος. Καὶ ρίζωσα
σὰν τὴν ἐλιὰ ἐδῶ πέρα,
λιγώνω τοὺς ἀγέρηδες
μὲ τὴ βαθιὰ φλογέρα.
Καὶ παίζω καὶ παντρεύονται,
λατρεύονται, λατρεύουν,
καὶ παίζω καὶ χορεύουν
ἀνθρῶποι, ζᾶ, στοιχιά.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
in excelsis



Αριθμός μηνυμάτων : 160
Registration date : 16/09/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Κωστής Παλαμάς   22.07.09 22:06

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

ΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ
Είμαστ' οι άνεργοι και οι άχαροι,
και της ζωής είμαστ' εμείς οι καταλαλητάδες,
για να πατάμε και να σβήνουμε είμαστε
τα ωραία και τ' αληθινά, τ' άνθια και τις λαμπάδες.
Τον ήλιο και τα ηλιόχαρα οχτρευόμαστε,
και τις αγάπες της καρδιάς και του παιδιού τα γέλια,
με νεκροσάβανο σκεπάζουμε
το Λόγο τον τετράψυχο στα γαληνά Βαγγέλια.
Είμαστ' ο κούφιος ήχος ο παράταιρος
στων κεραυνών το ταίριασμα και στων κελαδημάτων,
χαλάσματα και σκιάχτρα κάνουμε
τους θείους ναούς και τα λευκά κορμιά των αγαλμάτων.
Μα να ο ραγιάς τα σύντριψε τα σίδερα,
"Ζωή!" ο Τεχνίτης έκραξε, Σοφέ, αλαλάζεις "Νίκη!"
φύγαμε τότε και τρυπώσαμε
μέσ' στων ερήμων τις μονιές και γίναμεν οι λύκοι.
Και τώρα κάθε που απαντήσουμε
την Υπατία την άτρομην Ιδέα την αστρομάτα,
τη σφάζουμε, τη χιλιοκομματιάζουμε,
και - ω λύσσα! -
τα κομμάτια της τα ρίχνουμε στη στράτα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
in excelsis



Αριθμός μηνυμάτων : 160
Registration date : 16/09/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Κωστής Παλαμάς   17.02.10 23:59


Η βέργα του Ζωίλου


Στην πλάση, από της θάλασσας τη μάνητα

ως τον τριγμό του σαρακιού, κι απ’ το βουνό ως το χνούδι,

και μέσα στα βουβά και μέσ’ στ’ ασίγητα,

στα πάντα δυσκολόβρετο κοιμάται ένα τραγούδι.

Και το τραγούδι το ξυπνάνε οι Ομηροι,

σάρκα του δίνουν, ψυχή, φως, το κάνουν πλάσμα και άστρο,

κ’ ύστερα. εσείς, κιθάρες δρόμο δόστε του!

Με το τραγούδι υψώνεται της Πολιτείας το κάστρο,

μέσ’ στο τραγούδι ο Νόμος πρωτοβλάστησε,

κι από της λύρας τα όνειρα τα έργα τα μεγάλα

οι δόξες των εθνών των κοσμοξάκουστων

κρατούνε πρωτοβύζαχτο του τραγουδιού το γάλα.

Για τούτο πλάστες και προφήτες οι Ομηροι,

αταίριαστοι, αδασκάλευτοι, άκακοι, ξένοι, ωραίοι

μέσα στη θεία τους γλώσσα την αγράμματη

Ηρώων αλαλάζει λαός, μιας μάννας καρδιά κλαίει.

Μέσα στη θεία τους γλώσσα την αγράμματη

με πρόσωπο Πεντάμορφης είναι γραμμέν’ η Ιδέα,

ζωές, αλήθειες, πάθια, λαχταρίσματα,

κι όλα όσα λέτε, αστόχαστοι και ανίδεοι, χ υ δ α ί α !

Για τούτο καταριέστε το τραγούδι τους,

που ρέει γοργά με τα νερά ψηλάθε τα καθάρια,

εσείς, του Ξεπεσμού λουλούδια ατίμητα

σας έχει ο νους απόπαιδα κ’ η ασκημιά βλαστάρια!

Για τούτο, αν κάνουν οι Ομηροι να τρέμετε,

τρομάρα του ανεμόδαρτου στο δέντρο απάνω φύλλου,

των Ομήρων τους ίσκιους δεν τους τρέμετε.

Κι αυτούς χτυπάτε, παίρνοντας τη βέργα του Ζωίλου!




Ο ποιητής


Μόνος. Εν’ άδειο απέραντο τριγύρω μου,

και μιας πολέμιας χλαλοής ασώπαστη η φοβέρα.

Κι όταν εκείνη κατακάθεται,

μόνος, θανάσιμη σιωπή παγώνει πέρα ως πέρα.

Μόνος. Μ’ αρνήθηκαν οι σύντροφοι,

κι από το πλάι μου γνωστικά τ’ αδέρφια τραβηχτήκαν.

Μ’ έδειξε κάποιος. – Νά τος! – Καταπάνω μου

γυναίκες, άντρες, γέροντες, παιδιά, σκυλιά ριχτήκαν.

Το χέρι το ακριβό της Οδηγήτρας μου,

που με κρατούσε, ανοίχτηκε προς άλλα χάιδια … Μόνος.

Σε βάθη μυστικά περνούνε αστράφτοντας

των ασκητάδων οι χαρές, του μαρτυρίου ο θρόνος.

Φωτιά ‘βαλαν, το κάψανε το σπίτι μου,

και σύντριψαν τη λύρα μου με τη βαθιά αρμονία.

Την Πολιτεία δυό Λάμιες τη ρημάζουνε:

η λύσσα του καλόγερου, του δασκάλου η μανία.

Της Πολιτείας η πόρτα κλείστηκε,

με διώξανε, έρμος βρέθηκα στα έρμα μονοπάτια

και της Ιδέας της αστρομάτας, που έσφαξαν

από τη στράτα μάζωξα τα ολόφωτα κομμάτια.

Και τάσπερνα στο διάβα μου, και φύτρωναν

εδώ παράδεισοι, κ’ εκεί βασίλεια, κ’ εκεί πέρα

παλάτια κ’ εκκλησιές και δρακοντόκαστρα.

Κι όλα στην ίδια ευφραίνονταν ανύχτωτην ημέρα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
in excelsis



Αριθμός μηνυμάτων : 160
Registration date : 16/09/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Κωστής Παλαμάς   12.11.10 22:23



Ινδική Εικών


Η οικουμένη τέσσαρας έχει μεγάλας πύλας
ας τέσσαρες φυλάττουν άγγελοι.
Η μία είναι ο Βορράς· ο Νότος αντικρύ της·
κ' αι άλλαι Δύσις και Ανατολή.

Η πύλη της Ανατολής είν' εκ λαμπρού μαργάρου·
και προ αυτής άγγελος φαεινός
στέμμ' αδαμάντινον φορεί και ζώνην αδαμάντων
κ' επί εδάφους ίστατ' αχατών.

Εξ αμεθύστου πορφυρού του Νότου είν' η πύλη.
Ο άγγελός της ο φρουρός κρατεί
σκήπτρον εις χείρας μαγικόν εκ σκοτεινού σαπφείρου.
Νεφέλη εκ καλάϊδος πυκνή
κρύπτει τους πόδας του.

Επί μιας όχθης σκεπασμένης
με κόκκινα κογχύλια λεπτά
ο άγγελος της Δύσεως ίσταται και φυλάττει


πύλην εκ κοραλλίου τιμαλφούς.
Στέφανον ρόδων τεχνητών φορεί, κάθε δε ρόδον
συνίστατ' εκ λυχνίτου καθαρού.

Είναι η πύλη του Βορρά από χρυσόν κτισμένη,
και θρόνον έχει προς την είσοδον
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Κωστής Παλαμάς
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: eSSENTIALs aNGLo hELLENIc eNCYCLOPAEDIa :: Arts :: Poetry-
Μετάβαση σε: